Electroslag-lasflux

DZHF600 is een gefuseerde ESW-specifieke flux met lichtgele tot roodachtige-bruine glasachtige deeltjes. Elektroslaklassen is een uniek en zeer efficiënt metaalverbindingsproces- voor zwaar gebruik, dat fundamenteel verschilt van de gebruikelijke booglasmethoden. Het maakt niet gebruik van boogwarmte, maar gebruikt in plaats daarvan de aanzienlijke weerstandswarmte die wordt gegenereerd wanneer elektrische stroom door een vloeibare geleidende gesmolten slak stroomt als energiebron om de lasdraad (of de verbruiksgeleider) en het basismetaal te smelten. Het proces begint met het starten van een boog aan de onderkant van het werkstuk om voldoende vloeimiddel te smelten, waardoor een vloeibare slakplas van een bepaalde diepte ontstaat. Vervolgens gaat het boogproces over in een stabiel elektroslakproces. In dit stadium blijft er stroom door deze slakkenplas met hoge weerstand lopen, waardoor de temperatuur hoog genoeg wordt gegenereerd en gehandhaafd om metaal te laten smelten. Het gesmolten draadmetaal wordt als druppels door de slakpoel getransporteerd en stolt tegen water-gekoelde koperen schoenen of steunplaten aan de onderkant, waardoor samen met het gesmolten basismetaal een metalen lasbad ontstaat. Terwijl de laskop gelijkmatig omhoog beweegt langs de verbindingsspleet, koelt het onderliggende metalen smeltbad geleidelijk af en stolt het, waardoor een verticale las met enkele -passage wordt gevormd. Dit proces maakt het elektroslaklassen mogelijk om extreem dikke secties in één enkele doorgang met elkaar te verbinden, waardoor een efficiëntie en penetratiediepte wordt bereikt die onbereikbaar is met traditionele lasmethoden.

Het gespecialiseerde vloeimiddel voor elektroslaklassen is de kerncomponent die dit proces mogelijk maakt en moet een reeks unieke kenmerken bezitten om aan de eisen van het elektroslakproces te voldoen. In de eerste plaats moet het vloeimiddel bij het smelten een gesmolten slak vormen met een geschikte elektrische geleidbaarheid; de soortelijke weerstand ervan moet binnen een specifiek bereik worden gehouden om voldoende warmte te genereren en tegelijkertijd de processtabiliteit te garanderen. Ten tweede zijn het smeltpunt en de viscositeit van het vloeimiddel cruciaal. Het moet vloeibaar blijven en een matige vloeibaarheid hebben bij de hoge temperaturen die kenmerkend zijn voor het elektroslakproces (vaak hoger dan 1650 graden), waarbij het effectief warmte overdraagt, het gesmolten metaal reinigt en de metaalplas ter bescherming bedekt. Bovendien moet het vloeimiddel een uitstekend metallurgisch raffinagevermogen bezitten. De gesmolten slak moet actief chemisch reageren met het vloeibare metaal, waardoor schadelijke onzuiverheden zoals zwavel en fosfor effectief worden verwijderd en het zuurstofgehalte onder controle wordt gehouden, waardoor het lasmetaal wordt gezuiverd en de taaiheid en scheurweerstand aanzienlijk worden verbeterd. Tegelijkertijd moet, om een ​​gladde afwerking van het lasoppervlak te bereiken, de gestolde slakkorst die na afkoeling wordt gevormd een goede losmaakbaarheid vertonen, waardoor deze gemakkelijk van het lasoppervlak kan worden afgepeld.

Elektroslaklassen kent zeer specifieke en belangrijke toepassingsgebieden. Het meest opvallende voordeel ligt in het in één- lasgang van ultra-dikke werkstukken met grote dwarsdoorsnede-. Daarom wordt het veel gebruikt bij de vervaardiging en assemblage van massieve componenten, zoals die van zware machines, grote drukvaten, hydroturbineschachten, kolommen voor hydraulische persen van tien-duizend- ton, krukassen van grote scheepsdieselmotoren en hogedrukketels-. Het presteert uitzonderlijk goed bij het lassen van koolstofstaal, hoog{9}}laaggelegeerd staal- en zelfs sommige gelegeerde staalsoorten, en is bijzonder geschikt voor toepassingen die een extreem hoge zuiverheid van het lasmetaal en mechanische eigenschappen vereisen (vooral na normalisatie van de warmtebehandeling). Omdat de lasvoorbereiding voor elektroslaklassen doorgaans alleen parallelle-zijdige stootverbindingen omvat, vermindert dit bovendien het verbruik van toevoegmetaal en de bewerkingskosten van de groeven aanzienlijk, waardoor het onvervangbaar wordt voor de economische vervaardiging van specifieke constructies.